 |
Outdoor Dome = Outdoor droom |
 |
Een 450 meter lange tunnel is niet zo heel bijzonder. Wat wél bijzonder is, is als er in diezelfde tunnel geen licht is. Oftewel, je ziet geen hand voor ogen. Bovendien geeft de tunnel toegang tot jouw outdoor droom. Waarschuwing: lezen van dit artikel is op eigen risico!
Als je een arrangement boekt in Domaine de Carriënta is de kans groot dat je een aantal maal die dag je ogen dichtknijpt van de spanning. Maar de kans is nóg groter dat jij je die dag nog lang zult herinneren als een geweldige ervaring. |
|
3-5-2004 door Cuny over Survival |
|
|
|
Via Ferrata - Een weg van IJzer. |
|
De wand is steil. Glibberig ook. Ook de stalen kabels waaraan ik beetje voor beetje omhoog klim zijn glad. Ik heb niet echt hoogtevrees maar van rare hoogtes roestige kabels krijg ik wel altijd een beetje een raar gevoel in mijn onderbuik. Wat trillerig. Maar gelukkig gaat dat ook altijd weel snel voorbij zodat ik na een paar minuten rustig kan ademhalen en genieten van de schoonheid om me heen. Zoals dat stromende beekje dat wild spetterend zich een weg naar het dal toe baant, wanneer ik dankzij een smal stalen bruggetje een ravijn overwin. Dit is Via Ferrata. |
|
22-4-2003 door MB over Bergsport |
|
|
|
GPS |
|
Dat de wereld de afgelopen 20 jaar kleiner is geworden is ondertussen wel duidelijk. Binnen 24 uur kun je elke plek op de wereld bereiken. In 80 dagen rond de wereld? Dan heb je alle tijd om rustig overal van te genieten en je uitgebreid te verdiepen in de zeden en gewoonten van de verre volkeren en culturen.
Ook kun je vanuit de Zweedse bossen zonder enig probleem bellen naar het thuisfront om te vragen hoe het met de kat gaat of met je PDA je mail lezen. Je zal maar zonder zitten..
|
|
22-4-2003 door Olof over Wandelen |
|
|
|
Everest 2002 |
|
De nieuwsberichten volgen snel, daarom verzamelen we hier de voorgaande berichten over de Eneco-Everest 2002 expeditie |
|
28-5-2002 door Olof over Bergsport |
|
|
|
De West Highland Way |
|
We hebben net de gevangenis van Rob Roy gevonden, de roemruchte Schotse Robin Hood. Het oeverpad langs Loch Lomond slingert weer omhoog zodat we iets droger lopen... |
|
21-6-2001 door Mirjam van Musscher over Wandelen |
|
|
|
Wandelen in Madeira’s Hof van Eden |
|
Sinta a natureza à sua volta
Steeds luider klinkt het geraas van neerstortend water. We moeten vlakbij de Caldeirão Verde, de Groene Ketel, zijn. Het pad slingert door een van de meest afgelegen en wildste plekken van Madeira. En een van de mooiste. |
|
1-6-2001 door Els Spanjer over Wandelen |
|
|
|
Namasté per ATB |
|
Zie je het al voor je? Met je vol gepakte rugzak op je rug en je ATB aan je hand loop je de luchthaven van Kathmandu af. Voor het eerst ben je in Azië, voor het eerst raken de banden van je bike de Nepalese bodem. Je kijkt om je heen, snuift de geur van dit nieuwe continent tot diep in je longen naar binnen en hebt zin om er tegenaan te gaan. In een keer die totaal andere wereld en die drukte. Dit is een moment om nooit te vergeten!
|
|
19-3-2001 door Jeroen van Elswijk over Fietsen |
|
|
|
2000 km op de step |
|
Rudy van Bork kan zijn buitensportverleden niet vergeten. Tegenwoordig beleggingsadviseur, maar toch op zoek naar een sportieve uitdaging |
|
8-3-2001 door Rudy over Fietsen |
|
|
|
Surf’s Up Dude! |
|
Voor iedereen die een beetje filosofisch is ingesteld, of hij nu surft of niet, komt het er een keer van. Je loopt op het strand, tuurt een beetje in de rondte en kijkt en luistert naar de golven. Al duizenden keren heb je de zee gezien, maar nog nooit had je je afgevraagd: Waar komen die golven toch eigenlijk vandaan? Hoe ontstaan ze? Waarom is de zee soms een grote woeste schuimbak en soms zo glad als een spiegel? En waarom hebben die mensen in die rubberen pakken die die planken onder hun arm dragen altijd zo ontzettend veel lol? |
|
14-1-2001 door Jeroen van Elswijk over Extreme |
|
|
|
Van de zuidpool naar huis... |
|
Begin januari hield het mailen van de beide poolgangers op; het kostte ze teveel energie en het leek zo zinloos... Maar gelukkig hebben ze zich bedacht. We worden zo weer op de hoogte gehouden van de lange tocht terug |
|
13-1-2001 door Olof over Extreme |
|
|
|
Van de Zuidpool... |
|
Na een paar warme dagen en heimelijk verstuurde mail van het onderzoekscentrum op de pool zijn Marco en Wilco aan de terugreis begonnen: |
|
10-1-2001 door olof over Extreme |
|
|
|
Op de zuidpool |
|
Na een barre tocht die niet overal even vlekkeloos verliep is ook de 4de expeditie van 'origin to the source' geslaagd! |
|
28-12-2000 door Olof over Extreme |
|
|
|
|
De derde etappe |
|
We weten waar we aan begonnen zijn en voelen ons ervaren globetrotters. De route
voor het derde traject gekozen voor de route via NORCIA > COLFIORITO > BOCCA
TRABARIA > PASSO DI FUTA > ABETONE > PASSO DI BOCCO > PASSO DI GIOVI > ACQUI
TERME. Een prachtige route die we grotendeels `in eenszaamheid' aflegden omdat de vakantieperiode ten einde was.
De moderne kluizenaar heeft spreekuur merkten we in Umbrië, waar we in grote lijnen het traject
van de Sentiers Europeo Unò (E1) volgden. Op een toch al mooie dag-etappe tussen Norcia en
Preci, langs beschilderde kerken in oude dorpjes, treffen we een uiterst knus kluizenaarskapelletje
plus huisje aan. De moestuin waaruit de kluizenaar zich voedt, ligt er pront bij, op een bordje naast
de kapeldeur staat vermeld dat de kluizenaar tussen 4 en 6 uur 's-Middags beschikbaar is voor
een gesprek.
We hebben hem niet gestoord, het was twee uur, ook voor een kluizenaar siesta-tijd.
Het merendeel van de Umbrische kluizenaarskerkjes is overigens niet meer in gebruik. Wel waren
er verschillende- steeds mooi gerestaureerd die een soort voorportaal hadden dat was ingericht op
gestrande wandelaars, inclusief een stenen slaapbank en een vuurplaats met houtblokken.
Ondanks de bekendheid van de Umbrische E1-route liepen we het traject, het was inmiddels begin
juli, in de eenzaamheid. We kwamen èèn keer twee Zwitzerse trekwandelaars tegen, en verder
incidenteel een Italiaan, die altijd op zoek bleek naar iets eetbaars. Zo reed ons tussen Preci en
Collatoni een jongeman op een terreinmotor voorbij die ons trots de oogst van de dag liet zien. In
een zelfgemaakt rugzakje met houten binnenframe lag minstens een kilo aan grote witte
paddestoelen, niet zo bijzonder van smaak, vond hij, maar altijd lekker in de risotto.
Met een markering was in Umbrië iets merkwaardigs aan de hand. De tekens waren er, maar niet
altijd van de E1. Sterker nog, op bepaalde etappes,o.m. tussen Val di Ranco en Scheggia, waren
de E1-tekens weggekrast uit de bomen ofwel met grijze verf weggeschilderd van de stenen.
Puur vandalisme, zeiden twee medewerkers van de provinciale comunitâ montana, een soort
recreatieschap voor de bergen, die we later die week tegenkwamen. Maar wij hadden onze twijfels.
Want naast of over de weggehaalde E1- tekens stonden nieuwe tekens van een lokale
wandelclub, die de eigen markering kennelijk belangrijker vond dan die van de E1. Ons leek dit
``vandalisme" het resultaat van competentiestrijd. Centralisme is Italië vreemd, iedereen zorgt
vooral voor zijn eigen wandelgebied. Dat daar toevallig een internationale E1-route doorheen loop
is een onbelangrijk detail, men richt zich op de lokale leden van de lokale wandelclub.
Na het wat lagere en zachtere heuvellandschap van Umbrië , met een navenaute hitte tijdens het
lopen, was de woestheid van wat de Italianen de enige echte Apennijnen vinden een verrassing.
En een verademing. De Gea (Grande Escursione Appenninica) door Toscane en Emilia Romagna
bracht naast riskant kam-tochten ook behoorlijk wat afkoeling.
Een week lang begon elke dagtocht- altijd boven de 1000 meter- in de mist. Bijna kleumend
begonnen we aan onze eerste ochtendklim. En na die week werd de zomerwarmte gedempt door
de Bora, een wind die via de Adriatische zee koelte brengt.
Het woest-stenige landschap van de Toscaanse Apennijnen biedt veel spektakel, en vooral in de
aller spectaculairste gedeelten, bijvoorbeeld tussen Pracchia en Abetone, betekende dat in de
weekeinden plotseling gezelschap. Gezelschap van dagrocht Italianen die in badpak of op zijn
minst een ontbloot bovenlijf- maar wel met bergschoenen aan- even een bergtop komen doen. En
dan ook blijven zitten om de meegebrachte lunch plus wijn te nuttigen: dit is onze top, wilt U ons
verder met rust laten. Een beetje als dit is onze kuil in Zandvoort.
Desalniettemin: de behendigheid van deze dagtocht-Italianen was jaloersmakend. Terwijl wij met
onze rugzakken (15 en 23 kilo respectievelijk) met langzame pas een bergpad opzwoegden
dartelden de Italianen ons razendsnel voorbij. En terwijl wij met stokkende adem aan een doodeng
rotspaadje begonnen bleken een stuk hoger op dat rotspaadje minstens twintig Italianen vrolijk
koutend op weg naar een messcherpe rotsformatie.
Intussen stijgt na 4_ maand lopen het belang van het onderkomen. Waar we in het begin nog
soepel in een tent sliepen als dat nodig was, doen we nu onze uiterste best om in een hotel of
een goede refugio te logeren.
De motieven zijn gevarieerd. De simpelste reden is het ontbreken van kampeerterreinen langs de
route die we lopen, en kamperen in het wild in een gebied waar slechts zelden een riviertje stroomt
is geen pretje in een bloedhete zomer. Een andere factor is de primitiviteit van de logeerplekken
(de posti tappa) die o.m. door de Gea zijn opgezet: oude gebouwtjes, scholen bijvoorbeeld, waar
nooit wordt schoongemaakt en de matrassen muffer dan muf zijn. Minstens zo belangrijk is het
comfort van een prettige omgeving: vooral als de hotelkamer aangenaam is ingericht slaken we
een zucht van tevredenheid.
Het allerbelangrijkste motief echter voor onze hotel-voorkeur is de mogelijkheid tot recuperatie. We
zijn er langzamerhand zelfs van overtuigd dat we het zonder onze dagelijkse hotelkamer meestal
zeer redelijk van prijs ?niet zouden redden.
Als je dag na dag uitputtende tochten maakt van gemiddeld tien uur in bergachtig terrein moet je
na aankomst optimaal kunnen herstellen, met een warme douche, een goed bed, en bovenal
lekker eten. We lopen op pasta en wijn, zeggen we wel eens voor de grap. Maar een feit is dat de
Italiaanse keuken met pasta als verplicht eerste gerecht- wie geen pasta neemt weet niet hoe het
hoort- de perfecte wandelenergie levert.
TINEKE STRAATMAN 22 AUGUSTUS, ACQUI TERME. |
|
16-12-2000 door Tineke Straatman over Wandelen |
|
|
|
Op twee wielen |
|
Het is warm weer en we besluiten de reis voort te zetten naar het zuiden, naar Falsterbo. Hier komen de trekkende mensen en de trekkende vogels samen op een klein veldje aan de rand van de heide |
|
15-12-2000 door Olof over Motorized |
|
|
|
Een emotionele wasbeurt |
|
De fiets is superlicht. Toch gaat het me niet makkelijk af. De helling is dan ook niet zo'n beetje steil. Met mijn hele lichaam leun ik op de pedalen om toch maar vooruit te komen. Nog maar vijf meter. Mijn rug lijkt inmiddels op de befaamde Niagara waterval. Ik pers de laatste lucht uit mijn uitgeputte lichaam zodat de fiets over de top schiet. Ik heb het gehaald! En nu het leuke gedeelte. Want ook hier geldt: what goed up, must go down! |
|
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Fietsen |
|
|
|
Er valt nog zoveel te ontdekken |
|
Een flink uitgevallen bruine bergmarmot springt over de motorkap van onze 4x4 terreinwagen. Zijn pootjes maken een licht tikkend geluid op de haast nieuwe lak van de Landrover. De noeste auto is een eenvoudige hindernis voor het beestje. Met drie behendige sprongen is hij eroverheen en weer verdwenen. Ik schrik en mors hete thee over m'n hand. Laurence (de gids en chauffeur) lacht, moet de andere kant op kijken om het niet te laten merken. Ik schenk een nieuw kopje in en kijk om mij heen. Wat zijn de Alpen toch mooi. Het kleine beekje waar we staan te pauzeren maakt een zacht gorgelend geluid terwijl het zich een weg baant door de met mooi groen mos bedekte natuurstenen. |
|
8-12-2000 door Jeroen hoevenberg over Motorized |
|
|
|
Hydrospeed Help je hersens te ontspannen. |
|
Bruisend en kolkend, zuigt het water me mee. Glimmende koppen van rotsen met een hoedje van glibberig alg doemen af en toe vervaarlijk voor me op. Rustig blijven is het devies en met ijzige kalmte, bijna even ijzig als het water van de rivier, beweeg ik mijn zwemvliezen op en neer om het gevaar te ontwijken. |
|
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Watersport |
|
|
|
